RONDREIZEN MET MENNO  2013 

De eerste keer dat we met een Stoere Camper op vakantie gingen, was in de zomer van 2013. We kregen toen Menno mee, de kleinste van alle Stoere Campers. De eerste dag was het nog even wennen aan het rijden in zo’n grote bus - en aan alle geluiden die daarbij hoorden – maar iedere keer dat ik werd geconfronteerd met iets dat ik nog niet eerder met Menno had gedaan (zoals omkeren in een iets te smal straatje of een heeeele steile helling oprijden), dacht ik simpelweg: “dit is het moment waarop ik ga leren hoe ik dat moet doen”. Dat maakte zulke nieuwe manoeuvres tot een klein avontuur in plaats van een stressmoment. En zo werd ik al snel een echte Stoere Bestuurder…

Menno bracht ons (twee vrouwen, twee bijna-tienermeisjes en onze hond Bongo) in twee weken door prachtige plekjes in Frankrijk naar het topje van de Spaanse Pyreneeën, naar Barcelona en via een andere route weer veilig helemaal naar huis. Onderweg werden we allemaal verliefd op hem. We hebben die zomer veel moois gezien en gedaan, maar onze mooiste herinnering is toch wel de tocht door de Pyreneeën. Menno had het niet altijd even gemakkelijk met de steile, smalle kronkelwegen naar de top, maar Eric had bij ons vertrek geadviseerd om ons nooit zorgen te maken over een lange rij auto’s achter ons als de bus even niet zo snel kon als we wilden. Dus dat deden we ook niet. En uiteindelijk waren we zo hoog geklommen dat er helemaal geen andere auto’s meer waren. Een jongetje met wat loslopende koeien op de weg: meer verkeer dan dat was er niet meer. Bovenop de berg kwamen we uit bij een verlaten ski-resort waar een groep paarden vrij rondliep en zo een bijzonder tintje gaf aan de (letterlijk) adembenemende uitzichten die we daar aantroffen.

Ik kan nog steeds niet naar deze foto’s kijken zonder ongemerkt weer mijn adem in te houden…

Een ander moment dat in ons geheugen gegrift staat, was een simpele pauze onderweg van de Ardèche naar de Franse Ardennen. Om wat kilometers te maken, had ik de nacht ervoor doorgereden terwijl de kinderen in het bed achter in de bus sliepen. Toen de zon opkwam, en we allemaal behoefte kregen aan een Frans ontbijtje, zijn we een willekeurig landweggetje opgereden en vonden een stopplek ergens midden tussen de uitgestrekte, dofgele graanvelden. Terwijl wij het ontbijt klaarzetten, brachten onze dochter en haar vriendinnetje hun geheel eigen kippenvel-versie van een lied van Adèle ten gehore. Die twee meisjes met hun gitaar en zang, zittend op een omgekeerde emmer op een zandpaadje tussen al dat graan – dat vergeet ik nooit meer…

.... EN RUUD 2014

In de zomervakantie van 2014, mochten we opnieuw met een Stoere Camper op pad. Dit keer met Ruud. Hoewel we het jaar ervoor ons hart aan Menno hadden verloren, vonden we Ruud al snel even lief. Hij leek iets soepeler te rijden dan Menno, de kooktoestellen en het eetgerei waren wat gemakkelijker op te bergen, het was handig dat het bed voorin opgebouwd kon worden zonder naar buiten te hoeven om bij de onderdelen te komen, de ijskast was wat groter en niet afhankelijk van een gastank, en het was fijn om zo gemakkelijk te kunnen zien hoe het met de elektriciteit stond die door de zonnepanelen werd opgewekt.

Het enige dat we echt misten, was het afsluitbare kastje dat Menno wel had, maar Ruud niet. Aangezien wij altijd onze laptops bij ons (moeten) hebben op vakantie, zou het een prettiger gevoel zijn geweest om ze in een kastje met een slot achter te kunnen laten als we bij de camper weggingen – zoals we dat vorig jaar ook deden. Maar dat kleine “ongemak” deed niets af aan de heerlijke tijd die we opnieuw hadden in weer al zo’n geweldige bus.

Dit keer reden we door Duitsland naar de Zwitserse Alpen en van daaruit door de Franse Jura naar Parijs en de kust van Normandië. Weer twee weken. En weer met twee meisjes en een hond; al was het dit jaar een ander vriendinnetje dan vorig jaar. We hadden de TomTom meegekregen van Karen en Eric, maar daar hebben we slechts één keer gebruik van gemaakt (toen we flink de weg kwijt waren in Parijs). Je voelt je immers toch meer onderdeel van het landschap waar je doorheen rijdt als je met een kaart navigeert, dan wanneer je je laat leiden door zo’n apparaatje. Ook de radio hebben we, net als vorig jaar, geen enkele keer aangezet. We vonden het veel fijner om naar de geluiden van buiten te luisteren, te praten of samen een spelletje te spelen.

In Zwitserland vonden we een camping in het plaatsje Täsch waar we twee dagen bleven staan: dichterbij de Matterhorn kun je met de auto niet komen. Vanuit Täsch ging er een treintje verder de bergen in. De top van de Matterhorn hebben we niet gehaald, maar het treintje bracht ons hoog genoeg om hem in al zijn pracht en praal te kunnen bewonderen.

Onze tocht met Ruud bracht ons zo langs heel veel verschillende, overweldigend mooie, avontuurlijke plekken. De kliffen van Normandië en het gigantische Meer van Geneve, bijvoorbeeld, waren indrukwekkender dan we ons vooraf hadden kunnen voorstellen.

En toch zijn het niet die prachtige landschappen of interessante bestemmingen die een reis met een Stoere Camper zo bijzonder maken. Het fijnste aan Menno en Ruud, was het feit dat ze ons zo’n heerlijk gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid gaven. Zolang je er maar voor zorgt dat de bus voorzien is van voldoende voedsel, water en diesel, kun je gaan en staan waar en wanneer je maar wilt. Niets hoeft, niets moet. Geen gehaast, geen vast reisschema, geen mensen of tijden waarmee je rekening moet houden.

Dat is pas echt vakantie.

We zijn de volgende reis dus alvast weer aan het uitstippelen. En nu maar wachten tot het weer vakantie wordt…

Dag Menno, dag Ruud!  Tot gauw 

Jolanda, Markha, Elia, Bongo en aanhang

 

LEES MEER ERVARINGEN