Onze ‘tour de France’ met Guillame

Alice, Amalia en Milan


Ik had de wekker gezet voor 6 uur ‘s ochtends, maar ik was al lang wakker toen hij irritant begon te piepen; het was eindelijk zover! We gingen op vakantie! Wim stond al klaar. Vrijdagavond was Dave al met hem thuis gekomen en hadden we het geluk dat we meneer ‘bakbeest’ voor de deur konden parkeren. Het was niet eenvoudig, maar waar een wil is is een weg! ‘s avonds laat had Dave alles wat ik al klaar had gelegd voor ons ingeladen, dus ‘s ochtends na een bak koffie konden we meteen op weg. De kinderen nog in hun pyama lekker onder de dekens weg gekropen achter in. Ik ging lekker naast Dave zitten; we voelden ons net vrachtwagen chaffeurs! We zaten zo hopog, dat waren we niet gewend! Weg uit de regen en op naar de zon!

De eerste rit viel niet mee. We wilden zo snel mogelijk weg uit het koude ‘noorden’ en op naar de zon en warmte in zuid Frankrijk. Om 7 ‘s ochtends reden we Den Haag uit en om 6 uur s’ avonds reden we Dijon in. We waren kapot! Dat was een lange rit, maar we waren wel tijdens het rijden verzot geraakt op Wim, die we nu we in Frankrijk waren, Guillaume noemden. Dichtbij een groot park met meer vonden we een plekje voor Guillaume. We besloten 2 nachten te blijven om een beetje uit te rusten en om de kinderen ook lekker te kunnen laten rennen. We vonden een grote speeltuin en we zwommen in het meer. Iedereen was blij. Eindelijk voelden we ons echt op vakantie.

Op maandag besloten we door te rijden naar Avignon. Het rijden ging nu een stuk soepeler nu we aan Guilaume gewend waren geraakt. Dat het niet meer regende de hele weg door was natuurlijk ook een bonus.

In Avignon hebben we op een camping gestaan. Er was een zwembad voor de kinderen, een heerlijk restaurant om de hoek, een prachtige stad op maar 10 miuutjes fiets afstand. Ja Avignon beviel ons heel erg! We waren er bijna niet weg te slaan. Het is dat ik perse naar de Middelandse Zee wilde anders waren we nog wel langer gebleven. Dus op vrijdagochtend pakten we de boel in en gingen weer op weg. Op naar Serignan! Het waaide ontzettend hard, maar het was lekker warm en het zonntje scheen. Tegen het einde van de middag kwamen we aan. Wederom op een camping gestaan aangezien Dave aan zijn eindscriptie moet wereken en intenet verbinding nodig heeft. Ach ook leuk voor de kinderen om met andere kids te kunnen spelen. We hadden een heerlijk plekje om de hoek van het strand. Eindelijk kon ik met mijn voetjes in de zee!! Heerlijk! Het was de lange rit waard!  We hebben hier een paar dagen gestaan. Lekker gegeten, veel gezwommen, s’ middags lekker gedut en tot ‘s avonds laat op het strand gepeeld en gevliegerd.  

Omdat we de eerste dag veel te lang hadden gereden besloten we het op de terug weg wat rustiger aan te doen. Ook wilden we wat anders zien dan op de heen weg en dus besloten we om via een andere route naar huis te rijden. Op maandag 4 juli vertrokken we uit Serignan en reden we door de bergen naar Cleremont  Ferrand. Wat een prachtige rit was het! Arme Guillaume hat het zwaar en heeft hard moeten werken in de bergen! Maar wat een uitzicht! Wat een prachtig landschap! En wat is Cleremond Ferrand moor! (tenminste de omgeving want we zijn de stad noot ingeweest). Weer op een camping, maar nu wat meer onze stijl (wat groener en wat meer ‘hippy stijl’, zonder animatie teams etc) bleven we een heerlijke nacht in de frisse berglucht slapen. De kinderen zwommen heerlijk in het verwarmd zwembad (ok ok dus zo ‘groen’ zijn ze daar ook weer niet). Dinsdag net voor 12 uur vertrokken we door naar Parijs. We hadden een soort gelijke camping gevonden in Versailles en we besloten om daar 2 nachten te blijven zodat we ook nog een dagje Parijs konden hebben. Zo gezegd zo gedaan. Mooi camp site, heel veel groen echt gewoon in het bos en dat op 20 minuten van centrum Parijs! Super! Maar wel ander slag volk, vooral de lui die bij de camping hoorden; arrogant en uit de hoogte. Erg onvriendelijk. Tja ... Parijs. Maar wat leuk om met de RER in 20 minuten in hartje Parijs te kunnen zijn en dan thuis komen in een groene oase en onze beste Guillaume die op ons staat te wachten! Het was telkens een feest om thuis te komen. We hebben ons geen een keer opgesloten gevoeld ef het gevoel gehad dat we op elkaars lip zaten. Het was heerlijk om met z’n allen in onze camper te wonen. We waren verdrietig om de gedachte dat het bijna voorbij was! 

Donderdag  vertrokken we uit versailles met het idee om ‘s avonds laat thuis te komen. Maar het ging niet helemaal volgens plan. ten eerste stuurde onze beste Tom Tom ons regel recht Parijs in! Ik adviseer dit niemand te doen! Met de camper door Parijs te rijden! Gelukkig vonden we zonder ongelukken de Boulevard Peripherique en waren we op weg naar Lille en vervolgens door Belgie naar huis. Voordat we Frankrijk verlieten hebben we nog even inkopen gedaan in een grote supermarkt net voor de grens van Belgie. Zo leuk Franse supermarkten! lekker veel wijn ingeslagen en lekkernijen die we in Nederland niet kunnen krijgen!

Helaas ging het net voorbij Lille mis. Opeens hoorden we enorme lawaai en gauw stopte Dave aan de kant van de weg. Een vriendelijk Fransman stopte voor ons en kwam vertellen dat het de band was. Tja, klapband dus. Daar stonden we dan langs de snelweg. Snel allemaal de camper uit en een veilig plekje zoeken achter de vangrails. Gelukkig op nog geen 20 meter lopen konden we via de berm een klein slootje over springen en op het boerenland staan. Stukke beter met Amalia en Milan. Die hebben vervolgens 1,5 uur daar gerend, gesprongen, met de koeien ‘gepraat’ en chippies gegeten totdat onze sleepwagen ons uit de nood kwam verlossen.

Uiteindelijk zijn we om 11 uur de volgende ochtend weer weg gereden met Guillame en waren we om 3 uur ‘s middags thuis in Den Haag. Het was gek om weer thuis te zijn, maar natuurlijk fijn om al onze beesten weer te zien. En het is altijd weer heerlijk om in je eigen bed te slapen, maar we misten Wim wel. Hopelijk zien we hem gauw weer eens in de toekomst. Wellicht voor een rondje Belgie? Een weekje kamperen in de Ardennen? We weten het nog niet, maar een ding is zeker: Wim is een Held!

lees meer ervaringen